महोत्तरी, १७ पुस | सफलताले उमेर, जात वा गरिबी हेर्दैैन, केवल कडा मिहिनेत र दृढ संकल्प खोज्छ भन्ने उदाहरण बनेका छन्— २२ वर्षीय पवनदेव माझी। महोत्तरीको पिपरा गाउँपालिका–७ दनौलीका पवनदेवले चिकित्सा शिक्षा (MBBS) को प्रवेश परीक्षामा पूर्ण छात्रवृत्तिमा नाम निकालेर आफ्नो समुदायकै इतिहासमा नयाँ अध्याय थपेका छन्।
मधेसको सबैभन्दा पिछडिएको र सीमान्तकृत मानिने मुसहर समुदायबाट सरकारी छात्रवृत्तिमा नाम निकाल्ने उनी सम्भवतः पहिलो व्यक्ति हुन्। तर, यो सफलता पछाडिको कथा जति गर्विलो छ, त्यसभन्दा बढी सङ्घर्ष र अभावले भरिएको छ।
युट्युबको सहारामा ‘डाक्टर’ को सपना
धेरैका लागि युट्युब मनोरञ्जनको साधन होला, तर पवनदेवका लागि यो विश्वविद्यालय बन्यो। आर्थिक अभावका कारण सहरका महँगा कोचिङ सेन्टर जान नसक्ने भएपछि उनले घरमै बसेर मोबाइलको स्क्रिनमा घण्टौँ बिताउँदै स्वअध्ययन गरे।
उनका हजुरबुबा र बुबाको चाहना थियो— पवनदेव ‘हेल्थ असिस्टेन्ट’ (HA) बनून्। गाउँमा एचएलाई नै ‘डाक्टर’ भन्ने चलन थियो। तर पवनदेवको आँखामा अर्कै सपना थियो। पहिलो प्रयासमा असफल भए पनि उनले हिम्मत हारेनन्। तेस्रो पटकको प्रयासमा (२०८२ साल) उनले एमबीबीएस र बीडीएस दुवैमा पूर्ण छात्रवृत्तिसहित नाम निकालेर सबैलाई अचम्मित पारिदिए।
बुबाको पसिना र आमाको मजदुरी
पवनदेवको यो सफलताको जग उनका ६० वर्षीय बुबा शिवनारायण माझी हुन्, जो विगत १४ वर्षदेखि कतारको चर्को घाममा मजदुरी गरिरहेका छन्। उता आमा सिर्जना माझी गाउँमा अर्काको खेतमा अधिया खेती र ज्याला-मजदुरी गरेर परिवारको गर्जो टारिरहेकी छिन्।
पवनदेव भन्छन्, “बुबाले विदेशमा पसिना बगाएर पठाएको पैसाले घरको गुजारा चल्यो, म यहाँसम्म आइपुगेँ। तर अब बुबा वृद्ध हुनुभयो, उहाँको सानो कमाइले मेरो ६ वर्षको पढाइ खर्च कसरी धान्ने भन्ने चिन्ताले मन पिरोलिरहन्छ।”
भर्ना हुन पनि चन्दाकै भर
नाम निस्किएपछि पनि खुसी मनाउने फुर्सद पवनदेवलाई भएन। धरानस्थित बीपी कोइराला स्वास्थ्य विज्ञान प्रतिष्ठानमा भर्ना हुन चाहिने ७५ हजार रुपैयाँ समेत उनको परिवारसँग थिएन। अन्ततः मुसहर समुदायका अगुवा पचु माझीको पहलमा सामाजिक सञ्जालबाट चन्दा संकलन गरियो। सहयोगी मनहरूको उदारताले जुटेको १ लाख रुपैयाँले उनी भर्ना त भए, तर अगाडिको बाटो अझै चुनौतीपूर्ण छ।
१५ लाखको तगारो र सरकारसँग गुहार
पूर्ण छात्रवृत्ति पाए पनि ६ वर्षको होस्टेल शुल्क, किताब र खाना खर्च गरेर झण्डै १५ लाख रुपैयाँ आवश्यक पर्ने देखिएको छ। महिनाको २० हजार कमाउने बुबाको भरमा यो रकम जुटाउनु पहाड उचाल्नु सरह छ।
“म डाक्टर बनेर मेरो पिछडिएको समुदायको सेवा गर्न चाहन्छु। यदि सरकार वा कुनै सहयोगी हातहरूले मेरो होस्टेल र किताबको खर्चमा सघाउनुभए, म एउटा कुशल चिकित्सक बनेर समाजलाई गुन तिर्ने थिएँ,” पवनदेव भावुक हुँदै भन्छन्।
पवनदेव माझीको कथाले भन्छ— “सपना देख्न गरिबीले रोक्दैन, र ती सपना पूरा गर्न महँगा इन्स्टिच्युट नै धाउनुपर्छ भन्ने छैन।” आज उनी देशभरिका लाखौँ विपन्न विद्यार्थीका लागि प्रेरणाका स्रोत बनेका छन्। अब खाँचो छ त केवल एउटा यस्तो हातको, जसले यो प्रतिभाशाली युवकको ‘डाक्टर’ बन्ने अन्तिम खुड्किलो पार गराउन सघाओस्।
प्रतिक्रिया!!
सम्बन्धित खबर
